เหลือไว้ในความทรงจำ

อยากบอกคะว่าชีวิตคนเรามันสั้น บางทีเราอาจไม่รู้ตัวเองเลยว่าจะเกิดอะไรที่เราควบคุมไม่ได้ขึ้นมาตอนไหนบาง
สำหรับฉันที่เหลือความทรงจำที่ให้คิดถึงมากมาย อากง และป๋า ที่ท่านเพิ่งจากไป…
มันทำใจยอมรับได้ยากมาก พอๆกับบอกให้ตัวเองยืนขึ้นทั้งๆที่ขาหักทั้งสองขาเลยคะ

ป๋าเป็นผู้ชายคนที่สองที่ฉันรัก เพราะฉันรักอากงเป็นคนแรก ทั้งสองคนคือคนในครอบครัวที่ฉันรู้จักตั้งแต่เกิดจนโต ไม่มีสิ่งไหนในโลกที่จะมาลบสิ่งที่จดจำมาทั้งหมดตลอดชีวิตได้ง่ายๆ เหมือนกับกดปุ่ม Delete เพียงปุ่มเดียว เเล้วทั้งหมดมันจะหายไป

การที่เราจำได้ว่าวันนี้เราทำอะไรและรับรู้ถึงความสุขในชีวิตและความทุกข์ โชคดีแค่ไหนแล้วที่เรายังรับรู้ทุกสิ่งรอบตัว
เพราะเรายังได้เริ่มต้นทำอะไรต่างๆมากมาย

ป๋าจากฉันไปอย่างงรวดเร็วและกระทันหันมาก เพราะอาการหัวใจล้มเหลวฉับพลัน อาการนี้เป็นสิ่งที่เลวร้ายมาก สามารถทำให้ชีวิตคนๆหนึ่งหมดลมหายใจไปอย่างไม่คาดคิด ไม่มีแต่โอกาสที่จะได้ยินเสียงเเละพูดคุยอะไรกันเลย
ทุกอย่างมันเกิดมาและจากไปเร็ว…

เราควรดำเนินชีวิตทุกอย่างให้มีคุณค่า และให้ความสำคัญกับสิ่งรอบตัว ทั้งครอบครัว และอย่ากลัวที่จะทำทุกอย่างที่เรายังมีโอกาส
อย่างให้ต้องเสียดายกับเวลาที่ผ่านไป ไม่ย้อนกลับมาทั้งชีวิต

นี้คือวันที่ป๋า เอาหอยเชลล์มาจากระยองและถามว่าจะทำอะไรได้บ้าง
โอกาสทำอาหารให้ป๊าทำครั้งสุดท้ายในความทรงจำ เพราะไม่รู้วันนี้ ที่จะแก้ไขวันนั้น…